Obumarcie wczesnej ciąży – jakie są objawy i przyczyny utraty?

Obumarcie wczesnej ciąży to dramatyczna sytuacja dla każdego rodzica. Kiedy można mówić o poronieniu? Jakie są objawy i przyczyny obumarcia wczesnej ciąży? Podpowiadamy, co mogło przyczynić się do komplikacji w trakcie ciąży i jak odzyskać spokój po utracie dziecka.

Spis treści:

Obumarcie wczesnej ciąży – kiedy mówimy o poronieniu?
Obumarcie wczesnej ciąży – objawy
Obumarcie płodu we wczesnej ciąży – przyczyny

obumarcie wczesnej ciąży

 

Obumarcie wczesnej ciąży – kiedy mówimy o poronieniu?

Poronienie to sytuacja, w której doszło do obumarcia wczesnej ciąży i urodzenia płodu przed 22 tygodniem ciąży. Jeśli lekarz zaobserwował u ciężarnej objawy obumarcia wczesnej ciąży, mogą go one skłonić do tego, by podać pacjentce specjalne tabletki, które spowodują, że organizm sam się oczyści po obumarciu płodu i wydali nienarodzone dziecko. W niektórych sytuacjach lekarz może się zdecydować także na to, by skierować pacjentkę na zabieg łyżeczkowania macicy. Jak objawia się obumarcie wczesnej ciąży?

Obumarcie wczesnej ciąży – objawy

Objawy, które świadczą o tym, że doszło do obumarcia wczesnej ciąży, są często nietypowe. Większość z nich można zauważyć podczas badania ultrasonograficznego.

Oznaki, które mogą stanowić powody do niepokoju i wskazywać na komplikacje w ciąży to:

  • brak przyrostu masy ciała płodu.
  • brak tętna płodu,
  • nagła zmiana charakteru ruchów płodu,
  • nietypowe objawy, np. nasilone bóle podbrzusza, ból kręgosłupa, plamienia i krwawienia,
  • spadek poziomu gonadotropiny kosmówkowej (βHCG) w pierwszym trymestrze ciąży,
  • ustanie typowych dolegliwości ciążowych na wczesnym etapie ciąży.

Obumarcie płodu we wczesnej ciąży – przyczyny

Obumarcie płodu we wczesnej ciąży – przyczyny przedwczesnej utraty ciąży są z reguły losowe i rodzice nie mają na nie wpływu. Choroby genetyczne zarodka, które najczęściej przyczyniają się do obumarcia na wczesnym etapie, powstają spontanicznie, w związku z czym rodzice nie mogą się obwiniać za to, że u nienarodzonego dziecka wystąpiły wady wrodzone.

Poza czynnikami genetycznymi inne możliwe przyczyny poronień to zaawansowany wiek ciężarnej (ryzyko poronienia wzrasta powyżej 35 roku życia), zaburzenia hormonalne, choroby autoimmunologiczne, wady genetyczne rodziców, nierozpoznana cukrzyca u matki, infekcje wirusowe i bakteryjne, nieprawidłowa dieta, stres, choroby hemolityczne (żółtaczka, konflikt serologiczny) oraz czynniki anatomiczne (np. nieprawidłowa budowa łożyska lub macicy).

Jeśli kobieta czeka na poronienie i chciałaby wykonać badania, które sprawdzą DNA dziecka, powinna ona poprosić lekarza o zabezpieczenie kosmówki do badań. To właśnie na podstawie tego materiału biologicznego zostaną wykonane testy genetyczne. W sytuacji, gdy rodzice dowiedzieli się o możliwości wykonania badań jakiś czas po poronieniu, mogą oni wypożyczyć z przyszpitalnego zakładu histopatologii materiał biologiczny dziecka zabezpieczony w postaci bloczka parafinowego.

Obumarcie wczesnej ciąży to traumatyczne przeżycie dla rodziców nienarodzonego dziecka. Jeśli u kobiety doszło do poronienia, może ona zwrócić się o pomoc i wsparcie do szpitalnego psychologa lub skorzystać z możliwości uczestnictwa w grupie wsparcia w danej miejscowości. Powinna także otrzymać wsparcie najbliższej rodziny i partnera.

Poznanie dokładnej przyczyny poronienia ułatwia uporanie się ze stratą. Dzięki temu można uniknąć niepotrzebnego obwiniania się za utratę ciąży. Badania genetyczne po poronieniu mogą w tym pomóc i zapewnić rodzicom po utracie niezbędny spokój. Warto je wykonać, zwłaszcza jeśli emocje po poronieniu są na tyle silne, że rodzice nie potrafią sobie poradzić z zaistniałą sytuacją.