❤️ Chcesz poznać możliwą przyczynę poronienia? Skorzystaj ze zniżki na badania genetyczne z kodem GENETYKA
❤️ Chcesz poznać możliwą przyczynę poronienia? Skorzystaj ze zniżki na badania genetyczne z kodem GENETYKA
Kwas foliowy może zapobiec poronieniu i zwiększyć szansę na urodzenie zdrowego dziecka. Tymczasem, jak szacuje Polskie Towarzystwo Ginekologiczne, nawet połowa kobiet w Polsce ma problemy z przyswajaniem tej witaminy [1]. Związane jest to z obecnością takich wariantów genu MTHFR, które m.in. zaburzają wchłanianie kwasu foliowego.
Po poronieniu powinno się zbadać jakość nasienia, by sprawdzić ewentualną obecność wad plemników. Mogą one przyczyniać się do poronień. Ocena nasienia obejmuje plemniki, wydzielinę prostaty oraz pęcherzyki nasienne. Dzięki badaniu można wykryć również stany zapalne w narządach rozrodczych.
Test nasienia polega na pobraniu próbki ejakulatu od mężczyzny, a następnie zbadaniu plemników, wydzieliny prostaty oraz pęcherzyków nasiennych. Badanie pozwala wykryć liczbę plemników, ich jakość, ruchliwość, budowę, objętość nasienia i kilka innych parametrów. Dzięki temu można mieć pewność co do jakości nasienia i wdrożyć ewentualne leczenie. Czytaj dalej
Często wysyłacie nam zapytania o bloczki parafinowe. Pytacie o to czym one są, gdzie je można dostać i czy są przydatne do badań po poronieniu. Odpowiemy na wasze pytania i wyjaśnimy wszystkie wątpliwości.
Po stracie dziecka bardzo ważne jest wsparcie – zarówno najbliższych osób, jak i psychologa lub innych rodziców, który doświadczyli podobnej straty. Skupiają się oni np. w stowarzyszeniach. Nie warto zamykać się i przeżywać żałoby w samotności. Kontakt z innymi pozwoli szybciej i łatwiej przejść przez tę sytuację.
Poronienie potrafi zostawić w środku pustkę i chaos. Jeśli zastanawiasz się, czy to, co czujesz, jest „w porządku” – to bardzo częste po stracie. W tym artykule pokazuję jak może wyglądać żałoba po poronieniu, ile może trwać, jakie są typowe etapy . Napiszę też, kiedy warto sięgnąć po pomoc, żebyś nie musiała przechodzić przez to sama.
Warto sobie uzmysłowić, że żałoba po śmierci dziecka to nie tylko czas opłakiwania ukochanej osoby. To też czas godzenia się z jej stratą, a jednocześnie osiągania psychicznej równowagi i uporządkowywania emocjonalnego chaosu. Żałoba po poronieniu jest zatem całkowicie normalną reakcją człowieka na tak dramatyczne doświadczenie, jakim jest śmierć kogoś bliskiego. Każda kobieta, która z jakiegoś powodu utraciła dziecko, powinna mieć więc możliwość przeżywania żałoby i nie wolno jej tego prawa odbierać. Może to bowiem sprawić, że cierpienie zamiast łagodnieć, stanie się jeszcze silniejsze.
Żałoba po poronieniu jest pewnym rozciągniętym w czasie, wieloetapowym procesem. Towarzyszą jej liczne, często skrajne emocje. Może trwać kilka dni, kilka tygodni, miesięcy, a nawet lat. Wszystko zależy bowiem od kondycji psychicznej kobiety, jej wytrzymałości na stres i tego jak radzi sobie z trudnymi sytuacjami życiowymi. Będzie też zależeć od samego nastawienia do ciąży i przyszłego macierzyństwa, jak również od więzi jaka zdążyła powstać między kobietą a dzieckiem jeszcze w czasie ciąży. Psychologowie wyróżniają 5 zasadniczych faz żałoby.
Szok spowodowany śmiercią dziecka może trwać kilka dni, tygodni, miesięcy, a nawet lat. Nie da się w tym przypadku określić konkretnych ram czasowych. W pierwszej chwili bardzo często towarzyszy mu niedowierzanie Matki, które przeżywają żałobę po poronieniu często wypierają tę myśl ze swojej świadomości. Jak już wspomnieliśmy na początku, ludzie różnie reagują na śmierć bliskich – jedni płaczą rzewnymi łzami, inni wydają się być twardzi jak skała. Ci drudzy starają się odciąć od całej sytuacji. Nie oznacza to jednak, że nie cierpią, jest to po prostu ich sposób na radzenie sobie ze stresem. Z drugiej strony faza ta przejawia się poczuciem rozpaczy i bezradności oraz chęcią znalezienia sensu dla swojej tragedii.
Poczucie winy, lęk, pustka, złość, rozpacz…. To emocje, które odczuwa kobieta w drugiej fazie żałoby po śmierci dziecka. W tym momencie matka zaczyna uświadamiać sobie stratę, której doświadczyła. Bardzo często pojawia się tutaj tęsknota za dzieckiem, tak szybko jej odebranym. Stan ten, w połączeniu z początkowym szokiem, może trwać bardzo długo i doprowadzić do psychicznego i fizycznego wycieńczenia osób pogrążonych w żałobie.
Zmęczenie, fizyczne i psychiczne osłabienie oraz brak energii, są efektem silnych stanów emocjonalnych, towarzyszących poprzednim fazom żałoby po śmierci dziecka. Z jednej strony rodzice czują, że potrzebują odpoczynku, z drugiej zaczynają akceptować zaistniałą sytuację, choć nadal towarzyszy im smutek i ból.
Jest to czas kiedy zarówno matka, jak i ojciec odzyskują emocjonalną równowagę. Zaczynają układać sobie życie na nowo, nie zapominając o dziecku, a jedynie o okolicznościach całego zdarzenia, ostatecznie godzą się też z jego odejściem.
W tej fazie żałoby po poronieniu pogodzeni z całą sytuacją rodzice zaczynają powracać niejako do życia, nawiązywać kontakty ze światem i otoczeniem. Choć ich życie nigdy nie jest już takie samo jak przed tragedią.
Rodzice, którzy utracili dziecko wymagają wsparcia ze strony najbliższego otoczenia, a więc przede wszystkim rodziny i przyjaciół. Nierzadko partnerom potrzebna jest bardziej specjalistyczna pomoc, np. psychologiczna czy psychiatryczna. Inni z kolei potrzebują wsparcia w sferze duchowej. Tutaj niezwykle ważna może okazać się rozmowa z duchownym. Niestety, rodzina nie zawsze wykazuje odpowiednie zrozumienie. Problem zostaje często umniejszony, sprowadzony do czegoś mało istotnego. Wiele kobiet słyszy: „Nie płacz, przecież urodzisz następne.” Albo: „Nie rozpaczaj, to się zdarza.” A przecież kolejna ciąża nie może być formą pocieszenia po stracie tej pierwszej. Takie słowa mogą bardziej zranić niż pomóc, powinny o tym pamiętać wszystkie osoby, których bliscy doświadczyli podobnej tragedii.
1) Pozwól sobie na emocje. Po poronieniu możesz płakać, złościć się, czuć pustkę, otępienie, a czasem nawet ulgę. To nie są „złe” reakcje. To sposób, w jaki psychika próbuje unieść stratę.
2) Daj sobie czas Żałoba nie ma jednej długości. U wielu osób najbardziej boli w pierwszych miesiącach, ale tęsknota i trudniejsze dni mogą wracać falami i to nie znaczy, że „coś robisz nie tak”.
3) Zadbaj o podstawy najprościej, jak się da. Nawet jeśli nie masz siły: spróbuj pić, zjeść coś małego i złapać sen w krótkich odcinkach. Żałoba bywa też fizyczna – kołatanie serca, ucisk w klatce czy brak tchu mogą się zdarzać. Jeśli jednak te objawy są silne albo nie ustępują, skonsultuj je z lekarzem.
4) Nie odcinaj się całkiem od ludzi. Masz prawo potrzebować ciszy i samotności. Warto jednak zostawić choć jedną osobę, z którą masz kontakt – taką, przy której nie musisz „udawać, że jest dobrze”.
5) Nie zmuszaj się „do zakładania maski” Udawanie, że wszystko jest w porządku, zwykle nie zmniejsza bólu — tylko go zamyka w środku. Jeśli dziś umiesz zrobić tylko minimum, to naprawdę wystarczy.
6) Jeśli możesz, odłóż duże decyzje. W ostrej fazie żałoby po poronieniu trudniej podejmować rozsądne decyzje. Jeśli da się — odłóż przeprowadzkę, zmianę pracy czy inne „życiowe rewolucje” na czas, gdy będziesz miała więcej spokoju w sobie.
