Strata synka – wzruszająca historia po poronieniu

Moja historia zaczyna się od tego, że razem z mężem zdecydowaliśmy się na drugie dziecko. Mamy cudowną córcię, tak więc najpierw zaczęłam od badań czyli sprawdzenie tarczycy, USG piersi i oczywiście cytologia.

I tu pojawił się problem, wyszły nieprawidłowości zostałam skierowana na kolposkopie, a później konizacja, usunięcie części szyjki macicy z komórkami nowotworowymi. Na kolejną cytologie czekałam jak na wyrok.

Wynik – wszystko dobrze

Wróciliśmy do tematu dziecka. Listopad 2018: test, dwie kreski, wielka radość – niestety długo nie trwała. Pierwsze USG jest pęcherzyk, jest zarodek, ale nie ma serduszka. Może za wczesna ciąża – za tydzień kontrola. Kolejna wizyta i niestety nie ma zarodka, wchłonął się. Skierowanie do szpitala. 14 grudnia 2018 poroniłam w domu w 8 tc. Jakoś to przetrwałam, przetłumaczyłam.

Czerwiec – kolejna próba

Znów dwie kreski, strach, czy tym razem będzie ok. Było serduszko, ciąża rozwijała się prawidłowo, ale doszła cukrzyca ciążowa, trzeba było dbać podwójnie. W październiku, zabieg założenia szwu na szyjce na podtrzymanie ciąży. Wypis do domu i odpoczywać, wszystko było ok. Synek rozwijał się prawidłowo, znaliśmy już swój tryb dnia.

14 grudnia 2019, rano synek się nie rusza, “a Ty leniuszku, śniadanko najpierw, ok”. Zjadłam, poczułam, trochę spokojniejsza, ale coś było nie tak. Nagle skurcze, szybko do szpitala, ktg nie słychać serduszka, USG serduszko nie bije.

W 31 tyg urodziłam pięknego synka, ale nie dane nam było żyć razem. Mam trzy aniołki, jeden na ziemi i dwa w niebie.

Autor: Ania

 

Wzruszające historie po poronieniu – dlaczego?

Sierpień 2019… Zasypana obowiązkami w pracy, czekająca na upragniony urlop. Jak co dzień pełno telefonów, dokumentacji, uporczywi klienci i nadzwyczaj ciężki przetarg. Termin złożenia oferty już jutro, ale na spokojnie, zawsze twarda, bez emocji ogarniam co swoje. Nie tym razem. Polały się łzy. Ale dlaczego? Przecież to tylko praca, żadna przeszkoda nigdy nie była dla mnie wyzwaniem.

Szybko odpalam kalendarzyk miesiączkowy, a tam informacja, która nie była dla mnie zdziwieniem.

Twój okres spóźnia się 2 dni. Zaraz po pracy udałam się do apteki. Bez większej ekscytacji, mimo, że marzyłam od tym od dawna. Mój partner akurat spał. Po cichutku udałam się do łazienki z nadzieją, że zaraz obudzę go najpiękniejszym widokiem na świecie – dwoma kreskami. Niestety. To jeszcze nie mój czas. Trochę smutna, trochę zła cisnęłam testem o podłogę i wsunęlam się mu pod kołdrę, ze stojąca klucha w gardle, bo tylko tego brakowało mi do pełni szczęścia. Po godzinnej drzemce wróciłam sprzątnąć cały ten bajzel.

Ku mojemu zdziwieniu… DWIE KRESKI. Ale jak to?

Ta jedna jakaś taka niewyraźna. Biegiem do apteki bez słowa po kolejne testy. Wszystkie oczywiście wyszły pozytywnie… to był mój dzień. Wyłam jak bóbr ze szczęścia przez resztę wieczora. Na drugi dzień szybko telefon do ginekologa. Przecież jak najszybciej chcemy potwierdzić nasze szczęście. Tydzień oczekiwania na wizytę tak bardzo się dłużył, ale ja byłam pewna. Nosze pod sercem moje prawdziwe serce, moje upragnione dzieciątko. Byłam najszczęśliwsza kobietą na ziemi. Spełniło się moje największe marzenie. Aż do tej zasranej wizyty… „Ciąża nie rozwija się prawidłowo” „Ale jak to? Przecież widać pęcherzyk? Co robić? Za tydzień mieliśmy wyjechać na urlop do Chorwacji, Pani doktor co robić?” I tych słów nie zapomnę do końca życia -„Jechać na urlop, będzie co będzie”. Miałam ochotę nawciskać tej wstrętnej babie, ale widząc moja minę wysłała nas na betę do szpitala. Po drodze zgarnęliśmy naszych przyjaciół, którzy czekali już na nas w najlepszej restauracji w mieście, żeby świętować TEN NASZ DZIEŃ. Ja cała we łzach, on tylko w skupieniu zagryzał wargę, jadąc do szpitala. Nie mówił nic. Był przerażony. Bo co to do cholery w ogóle znaczy? Skąd na takim etapie ciąży ona już wydała wyrok? Na drugi dzień zmiana ginekologa. Ponowna beta. Trochę wzrosła, ale nie podwoiła się … podwoiła się za to dawka duphastonu, która przepisała mi nasza nowa prowadząca, która delikatnie mi wszystko wytłumaczyła i ostrzegła, ze na 80% poronię.

Ta wiadomość wydawała mi się wtedy końcem świata.

Płacz, ciągły płacz … Siłą zabrana na te wyczekiwane wakacje, mimo, że mało z nich pamiętam, ciągle myślami byłam z moim dzieciątkiem. Co z nim się dzieje? Po powrocie od razu wizyta. Jechałam tam jak po wyrok. A tu szok, bije serduszko, wszystko jest ok. Ja plączę, on płacze, ginekolog płacze … miałam się jeszcze nie cieszyć tylko spokojnie czekać do końca pierwszego trymestru. W 12 tyg. dowiedzieliśmy się, że nasz skarb to chłopczyk. Spełnienie naszych marzeń, ale wtedy dowiedzieliśmy się czegoś jeszcze – zbyt duży pęcherz. I od tej pory wszystko się zaczęło.

Diagnoza była jednoznaczna, megacystis.

Jakaś pierd… błonka nie pozwala mu zrobić siusiu. Pęcherz rósł tak szybko, jak kilometry, które przemierzaliśmy w poszukiwaniu pomocy. W końcu odnaleźliśmy profesora Szaflika, który jako jedyny nie rozłożył rąk i nie poinformował nas o prawie do terminacji ciąży. Wyznaczył termin, obiecał, że porwie się z motyka na słońce i nam pomoże. Jedyna przeszkoda to, że nasz synek miał tylko 14 tyg. Mieliśmy poczekać 2 tyg. aż podrośnie i wtedy założymy shant, czyli taki malutki cewniczek aby w końcu mógł się wysiusiać… Po tygodniu pełni nadziei udaliśmy się do naszego ginekologa, żeby sprawdzić jak tam trzyma się nasz maluszek z ogromnym brzuszkiem. Nie trzymał się ani on, ani ja, ani jego tata. Poronienie zatrzymane. Nie ma już serduszka. Nie słyszę już najpiękniejszego odgłosu na świecie. Szpital. Tabletki wywołujące skurcze i poród.

Mój 15 tyg. maluszek po prostu wypadł na kafelki w szpitalnej toalecie. Miał taka piękna buźkę i taki ogromny brzuszek…

Jutro jest pogrzeb. A ja nie jestem już ta samą osoba. Coś we mnie pękło. Tak cholernie boli. Tak cholernie potrzebuje pomocy. Tak cholernie za Nim tęsknie. Jutro niby pożegnamy Go na zawsze. Wolałabym jednak by to mnie żegnano…

Tak bardzo Cię kocham mój malutki syneczku. Tak bardzo tęsknie…

Twoja mama

Dlaczego? Historia kobiet po poronieniu

Kiedy poznałam mojego partnera życie nabrało kolorów, pomyślałam sobie, że wygrałam los na loterii. Wydawał się szalenie odpowiedzialnym człowiekiem, a w dzisiejszym świecie to towar deficytowy. Nie dane mi było zostać mamusią i już się z tym faktem oswoiłam.

Kiedy jednak  w terminie nie dostałam miesiączki, zrzuciłam to na okres przekwitania, z uwagi na fakt iż przekroczyłam 40-tke. Objawy ze strony organizmu były porównywalne, jednak po kilku dniach postanowiłam kupić test. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy zobaczyłam dwie kreski. Przepełniająca mnie radość przeplatała się ze strachem. Mój partner ma dziecko i nie planował już mieć potomstwa, obawiałam się jego reakcji. Natychmiast umówiłam się na wizytę do lekarza. Po pierwszej rozmowie telefonicznej z moim partnerem uspokoiłam się, powiedział że damy radę. Jednak później sugerował aborcję, mówił że to nie może się wydarzyć, itp.

Nadszedł dzień wizyty u ginekologa

Lekarz podczas badania USG pogratulował mi dziadziusia – siódmy tydzień. Jak ja się wtedy cieszyłam, czułam się jakbym rzeczywiście wygrała los na loterii. Radość, którą brutalnie przerwała wiadomość o tym, iż serduszko mojego Aniołka nie bije. Nie mogłam w to uwierzyć. Wyszłam z gabinetu z uczuciem jakbym dostała czymś w głowę. Następny dzień, 22 kwietnia 2020 r., był koszmarem. Szpital, badania, tabletki na wywołanie krwawienia, ból fizyczny i psychiczny nie do opisania. Mój partner miał inne sprawy na głowie tego dnia, więc nie wnikał w mój stan emocjonalny.

W końcu jego problem sam się rozwiązał

Ze szpitala wyszłam na drugi dzień. Odebrała mnie koleżanka z pracy. Wyniki badań, które przeszłam w szpitalu były książkowe. Przez pierwszy tydzień, jak mi powiedziała kilka dni temu pani psycholog, musiałam być w szoku, ponieważ nie odczuwałam jeszcze straty dzidziusia, jednak po tygodniu przyszedł okres potwornej żałoby, ogromnego bólu, obwiniania się o wszystko, że jednak może mogłam temu zapobiec i co mogłam zrobić nie tak. Mój partner nie potrafił zrozumieć co czuję. Cały czas mówił na nasze maleństwo “to”. Więc wysłałam mu fotkę obrazu USG, żeby mu coś uświadomić,. Napisał mi tylko, czy naprawdę chciałam tego na zdjęciu.

To tak zabolało. Cały czas boli

Jak osoba inteligentna i o pewnej wrażliwości może się tak zachowywać. Padły też słowa, że to wszystko było zaplanowane, bo chciałam sobie odfajkować jeden z punktów na liście życiowej.
Oczywiście mówił, że będzie mnie wspierał i mogę z nim zawsze porozmawiać, ale tylko na słowach się skończyło, bo zostałam z tym bólem sama. Nie odbiera ode mnie telefonów, nie odpowiada na wiadomości. Żebrałam niejednokrotnie o wsparcie, o rozmowę, bezskutecznie. Miał jeszcze pretensje, że z kimś o tym rozmawiam. Jasne, miałam dusić wszystko w sobie. Zostałam sama, cierpię w samotności i bólu. Co prawda wspiera mnie kilka osób, ale nie osoba, która powinna być przy mnie. Mój świat się zawalił podwójnie. Wracam z pracy i wyję do poduszki. Jest lato, świeci słońce, a mnie już nic nie potrafi cieszyć. Pozostała potworna pustka, której już nic nie będzie w stanie wypełnić.

Autor: asiekW

Poroniłam – wzruszające historie kobiet

Pierwsze tygodnie ciąży, pierwszy objaw, to spóźniająca się miesiączka.1-2 dni później, tydzień, test pozytywny – właściwie wykonałam 4 testy ciążowe.

To była moja 3 ciąża

Była. Dodatkowo wykonałam betę –  wyszło 1200 bety i to był 3/4 tydzień i dosłownie parę dni później lekkie plamienie: ciemnobrązowe. Później czerwone. Po kilku dniach, tak około tygodnia, nagle coś wyleciało ze mnie: kilka skrzepów wielkości dużej łyżki stołowej, później mniejsze i tak przez dwa dni. Nie czułam żadnych bólów, co mnie nie martwiło. Zarejestrowałam się do ginekologa 24 stycznia, ale aż na 17 lutego. Pomyślałam “może poczekam”. Niestety po tym co się wydarzyło poszłam do lekarza, ale prywatnie. Byłam dobrej myśli. Niestety nie było już nic. Była obawa też ciąży pozamacicznej.

Diagnoza – prawdopodobnie było zapłodnione puste jajo.

Szkoda. To była moja 3 ciąża. Pierwsze 2 skończyły się 👍.Obecnie jestem mama Adasia 13 lat w kwietniu i Patrycji – właśnie dzisiaj 8 lutego – skończyła 17 miesięcy. Jeśli chodzi o te skrzepy które ze mnie wyleciały ze mnie – miałam je na swojej dłoni, pokazałam mężowi, a później wyrzuciłam do sedesu. Czy można coś gorszego przeżyć?

Jeszcze mam poranne mdłości. Ciągnie mnie strasznie, aby sprawdzić i kupić test ciążowy. Może lekarz się pomylił. Może dobrze nie zobaczył. Może…

Wzruszające historie – poronienie i nadzieja

Chciałabym opowiedzieć moją smutną historię. Starałam się z mężem o dziecko i w końcu się udało. W trzecim cyklu byłam już w ciąży. Bardzo się cieszyliśmy z tego powodu. Gdy tylko się dowiedziałam, że jesteśmy w ciąży świat się do mnie uśmiechnął.

Bardzo się bałam, ponieważ to była moja pierwsza ciąża, ale od samego początku pokochaliśmy ta dzidzię. Mąż szukał już wózka, bo taki był dumny, że nam się udało, a dziecko było naszym marzeniem. Pewnego dnia umówiliśmy się prywatnie na wizytę, aby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku.

Byliśmy bardzo szczęśliwi, że zobaczymy nasze maleństwo. Z powodu pandemii sama musiałam iść na wizytę. Mąż czekał na mnie aż wrócę z dobrymi wiadomościami i zdjęciem maluszka. Gdy byłam na badaniu zobaczyłam maleństwo. Bardzo się ucieszyłam. Pokochałam go bardzo, ale pani doktor zamilkła na chwilę i nic się nie odezwała.

Po chwili mówi: „Ciąża obumarła. Nie wyczuwam tętna dziecka. Serduszko przestało mu bić w 8 tygodniu. Świat się nam zawalił. To było straszne, a później było jeszcze gorzej. w dniu poronienia widziałam zdjęcia, którym się dzieci urodziły a moja mała Marysia odeszła. Codziennie o niej myślimy z mężem i modlimy się, abyśmy mogli doczekać się maluszka w niedługim czasie.

Kochamy Cię Marysiu!

Autor: Basia