Po narodzinach córeczki nie zastanawiałam się nad kolejnym dzieckiem. Przynajmniej nie w najbliższym roku czy dwóch. Ale tak się stało. Córeczka miała 1,5 roku, kiedy dowiedziałam się z partnerem, że znowu będziemy rodzicami. Na początku się przestraszyłam – my młodzi, drugie dziecko, jak to będzie? Mimo wątpliwości, miałam więcej odwagi powiedzieć swoim rodzicom, że jestem w ciąży niż z córką.
Chciałam opowiedzieć wam moją historię. Mam 22 lata. W lipcu 2018 roku mój partner oświadczył mi się. I to był ten moment, kiedy powiedzieliśmy sobie: „CHCEMY MIEĆ DZIECKO”. Nie musieliśmy czekać długo, miesiąc później test pokazuje dwie kreski. Nasza radość była nie do opisania.
W naszych wcześniejszych związkach nawet nie braliśmy rodzicielstwa pod uwagę. Aż tu nagle nasza wielka miłość. Niezwykle szybkie zaręczyny. Pierwszy raz poczucie, że chcemy owocu tego, co jest między nami. Odstawienie antykoncepcji hormonalnej. Szybkie dwie kreski i przeogromna radość. To było prawdziwe szczęście.
Mówi, że zarodek ledwo widoczny, żeby przyjść za miesiąc. Za miesiąc wszystko jest w porządku. 7 tydzień ciąży, zarodek odrobinę za mały. Ale niby to wina późnej owulacji.
Ginekolog smaruje brzuch, żeby zrobić USG brzucha. Trochę się krzywi. Już wiem, że coś nie gra. Mówi, że zrobi dopochwowo.
Mierzy raz, szuka dalej, znów mierzy. Serce mi stanęło. Trwało to 10 minut, ja miałam poczucie, że całą wieczność. Po czym usłyszałam: „Przykro mi. Nie słyszę serduszka. A maluszek mierzy 1,3 cm. Muszę skierować Panią do szpitala. Ciąża obumarła”.
W szpitalu po potwierdzeniu poronienia chybionego włożyli mi tabletki na poronienie, które nie chciały zadziałać przez 8 godzin, więc zabrali mnie na łyżeczkowanie.
Miałeś urodzić się rok po tym, jak poznaliśmy się z Twoim tatą. Byliśmy tacy szczęśliwi. Czujemy pustkę i tęsknimy za Tobą.
Jeśli chcesz podzielić się swoją historią, wypełnij formularz.
Przeczytaj też inne historie TUTAJ >>> Wasze historie
zdjęcie: pixaby.com
Moja historia jest innym przypadkiem poronienia, bo serce mojego aniołka przestało bić w 34 tygodniu ciąży. Gdzie został miesiąc do daty porodu. Nadal nie mogę w to uwierzyć. Ciąża przebiegała prawidłowo, nie było żadnych problemów do 1 lutego (data moich urodzin). Dowiedziałam się, że są słabe przepływy pępowinowe, byłam obserwowana przez mojego lekarza co tydzień.
Bo w moim nie było odpowiedniego sprzętu. Przez ten czas cały czas skupialiśmy się na tych przepływach. Gdy zebrałam się w tym samym dniu do danego szpitala, zostałam przebadana na USG oraz KTG i lekarz stwierdził, że jest wszystko w porządku i nie ma żadnych powodów by zostać na obserwacji. Odesłali mnie do domu. To był piątek.
Weekend minął szybko, w poniedziałek miałam parę spraw do załatwienia i tak wieczorem usiadłam i zdałam sobie sprawę, że nie czułam żadnych ruchów. Ale nie pomyślałam, że nie ruszał się cały dzień, położyłam się spać, rano wstałam już po 6.
Szybkie śniadanie i czekanie aż się poruszy. A TU NIC. Oczywiście panika i pierwsze co: w auto i kierunek szpital. Zostałam od razu przyjęta i zrobili mi KTG, a tam nic: zero bicia serca, lewa strona, prawa strona, na wznak.
Ja już strach w oczach, który zauważyła pielęgniarka, uspokajając mnie, że pójdziemy jeszcze na USG. Tam badał mnie lekarz w obecności pielęgniarki. Nic nie mówił, poprosił, by wezwać ordynatora, który przyszedł i również mnie zbadał.
Była cisza, nikt się nic nie odzywał, po chwili zadałam pytanie, czy wszystko jest dobrze. Obydwoje popatrzyli się na mnie i ordynator przekazał mi wiadomość, że serduszko mojego synka nie bije.
Nie mogę się pogodzić z utratą mojego syna w tak wysokiej ciąży. Dlaczego musiałam go tak szybko pożegnać? Był bardzo piękny, wyglądał jak żywy, tylko nie oddychał i nie otwierał oczek oraz nie wydawał żadnych dźwięków. Bardzo za nim tęsknię.
Jeśli chcesz podzielić się swoją historią, wypełnij formularz.
Przeczytaj też inne historie TUTAJ >>> Wasze historie
zdjęcie: pixaby.com
Oczekiwanie maleństwa to czas niezwykły, czujemy się szczęśliwe i odmienione. Radość ogromna i wydaje się, że nic nie jest w stanie tego zakłócić. Poczucie, że rośnie w nas życie, jest nie do opisania. Ważnym dniem jest dla nas wizyta u ginekologa – czas potwierdzić ten stan.
