Witam, chciałabym podzielić się z Wami moją historią. 14.12.2017 r. – Najgorszy dzień mojego życia. To właśnie wtedy straciłam istotę, na którą czekałam całe życie. Pamiętam wszystko, jakby było to wczoraj. To gdy jechałam do lekarz i mąż próbował zasiać we mnie jeszcze nadzieję. A ja…
W tej ciąży czułam się wyjątkowo dobrze. Na ostatnim USG wszystko wydawało się w porządku. Maleństwo rosło szybko, miało już paluszki, lekarz nawet zauważył i poinformował mnie, że to kolejny synek. Czułam się szczęśliwa. Miałam co jakiś czas ból, rozpierający, jakby ucisk w brzuchu… Ale lekarz powiedział, że wszystko jest ok, że to normalne, macica się rozciąga.
I nie tak wyraźnie – kilka dni po wizycie najmocniej, ale poleżałam i przeszło. Z niecierpliwością czekałam na pierwsze ruchy, czasem coś wydawało mi się, ale nie wiedziałam, czy to dziecko czy coś mojego… Zrobiłam badanie krwi i inne, co dziwne – nie miałam anemii jak zawsze w ciąży, a wyniki były wręcz wymarzone.
Ta miała być bardziej wyjątkowa – było to już niemal 21 tygodni – położna miała pierwszy raz dać mi posłuchać serduszka mojego Słoneczka. Z uśmiechem przekroczyłam jej gabinet. Po kilku minutach prób jednak zrezygnowała, nie mogła znaleźć. Wystraszyłam się wtedy troszkę, ale uspokajała mnie, że już nie raz się tak zdarzyło.
Wyszłam więc po standardowych badaniach do poczekalni. No, kilka pań jeszcze przede mną było. W sercu zasiany niepokój, kręciłam się niecierpliwie. W końcu moja kolej. Weszłam do gabinetu, wiadomo, krótka rozmowa…
Wszystko w porządku. „No to teraz pani się położy, zrobimy USG”. Super, nie mogłam się doczeka, aż zobaczę Synka. Tylko czemu doktor nie włączył monitora przede mną? (Lekarz miał swój przy sprzęcie, a drugi dla pacjentki wisiał nad jej nogami). Popatrzyłam na niego. Zmarszczył brwi, patrzył uważnie w ten swój monitor, co chwilę coś tam przesuwa, przyciska, kręci tą głowicą od USG po moim brzuchu…
Mówi, że dziecko jakby nie urosło i coś nie tak. Oblała mnie fala gorąca. Myślę „może chory jest”? Tyle się tego słyszy ostatnio… Po chwili lekarz włącza „mój” monitor. „Proszę zobaczyć. Przykro mi. Jego serduszko nie bije”.
Spojrzałam. Widzę Go. Ale nie widzę tej migającej plamki. Czuję, jak moje serce wali, huczy mi w uszach. Próbuję coś powiedzieć, szczęki odmawiają posłuszeństwa. Jeszcze raz… Ale jak to?
Że w tak zaawansowanej ciąży nie zdarzyło się mu, choć młodym lekarzem nie jest. Odwraca tę głowicę i pokazuje mi twarz mojego Synka. Czuje, że coś mi spływa po twarzy. Łzy? Głaszcze mnie po głowie, po policzku. Mówi coś, wiele rzeczy, nie dochodzi do mnie…
Co jakiś czas wyłapuję tylko „przykro mi”, „czasem się tak zdarza”, „niech pani zadzwoni do męża”… Nie wiem jak, ale siedzę już naprzeciw niego, dzieli nas biurko, on coś pisze, nie wiem co, w karcie, połowę zasłania monitor komputera.
Skupiam uwagę na nim, mając przed oczami obraz USG. Każe zgłosić mi się do szpitala. Tłumaczy, że maleństwu przestało bić serduszko nie mniej niż 3 tygodnie temu. Nie wie, czemu organizm nie dał mi znać, że coś się dzieje.
Może poprosić położną, to mnie zaprowadzi. Karetki nie wezwie, bo to blisko, jedna ulica dalej. Mówię, że nie chcę. Spokojnie tłumaczy, że nic nie da się zrobić, że muszę się zgłosić. Mogę wrócić do domu, ale z rana mam się stawić w szpitalu. Zgadzam się. Dał mi skierowanie. Po chwili jestem znów w poczekalni.
Nie może w to uwierzyć. Zaraz ktoś po mnie przyjedzie. Nie czekam, idę. Nie zastanawiam się dokąd, byle ruszyć się stąd. W głowie milion myśli. Co zrobiłam nie tak? Dlaczego? Przecież Go kocham… Niech będzie nawet chory, ale niech będzie…
Jak to nie będę Go miała? Do szpitala, żeby się urodził? Jak jeszcze tyle czasu… On nie może… Nie wierzę… Stoję na moście. Pod spodem tory, z daleka nadjeżdża pociąg. Nagły impuls, by zeskoczyć…
Telefon dzwoni, patrzę od niechcenia, kto to… mąż… Już nie dzwoni. Ale… Widzę na ekranie moje dzieci, na tapecie. Nie mogę… muszę się zebrać, dla nich…
Pamiętam jak przez mgłę moje i jego łzy. Pytanie dlaczego. Za co. Co takiego zrobiłam… Pamiętam, że przyjechała moja mama, by mnie pocieszyć. Ale wiadomo, że się nie da. Potem – bezsenna noc.
Rano pojechaliśmy do szpitala. Samego przyjęcia na oddział i pójścia na salę nie pamiętam.
Pamiętam, że był obiad, a mąż chciał, żebym coś zjadła. Dwa widelce wcisnęłam, niedobrze mi. Nie chcę. Po co. Zabiegowy, dwóch lekarzy potwierdza, że maleństwo nie żyje już. Nie kojarzę nawet, czy mąż był przy tym USG.
Wtedy zdecydowano, że poronienie trzeba indukować farmakologicznie, gdyż organizm sam nie zaczął. Na fotelu podano mi dopochwowo jakiś żel. Odwieziono na salę. Po jakimś czasie, nie wie, czy to była godzina, dwie… Zaczęły się skurcze. Wezwany lekarz kazał czekać, aż zacznę krwawić.
Pojechał. Bóle się nasilały. Po chwili poczułam, że coś mnie zalewa. Wezwałam pielęgniarkę czy położną, guzikiem. Przyszła, zajrzała w bieliznę i powiedziała, by dać znać, jak będzie więcej, bo na razie w sumie nic. Zadzwoniłam do męża, że się wszystko już kończy…
Po chwili znów chlusnęło i jeszcze raz. Znów wciskam guzik. Przyszła, zajrzała i wyleciała ze słowami, że mam leżeć i się nie ruszać. Za chwilę wróciła, a z nią druga, z łóżkiem. Pomogły mi się na nie przesunąć.
W myślach miałam tylko to, że nie będę miała mojego Synka. Zawiozły mnie do zabiegowego. Nie pamiętam, czy lekarz już tam był, czy przyszedł po chwili… Pamiętam, że to był mój lekarz prowadzący.
Musiałam przejść na samolot. Wstałam i kolejny chlup. Położyli mnie na tym fotelu, do wenflonu wstrzyknięto mi znieczulenie. Potem lekarz wsunął wziernik i powiedział, że moje maleństwo już właściwie jest na zewnątrz. Wyjął Go. Spytał, czy chce zobaczyć. Nie. Albo tak. Uniósł rękę w moją stronę.
Miał wszystko, z wyjątkiem włosków. Paluszki, paznokietki… Uszka, zamknięte oczka, nosek… Wszystko. Pępowina była przerwana, jakby taka rozlazła na końcu… Płakałam. Spytał, czy chcę pochować. Tak. Coś tam mówił, ale nie do mnie. Potem pamiętam ból, gdy czyścił macicę… Kręciło mi się w głowie, miałam mdłości, a w myśli tylko „dlaczego”…
Nigdy nie usłyszę jego płaczu. Śmiechu. Nie zobaczę, jak rośnie, rozwija się, jak nabija sobie pierwszego siniaka, nie usłyszę „mama”…
Nie wiem jak znów jestem na sali, oprócz mnie nie ma na niej żadnej pacjentki. Mąż jest. Płaczemy, przytulamy się, ja leżę, bo mi kazali…
Pamiętam, że proponowano mi rozmowę z księdzem, z psychologiem… Nie chciałam wtedy. Potem noc. Przysypiam chwilami. Kilka razy zaglądają do mnie pielęgniarki. Budząc się, za każdym razem płaczę, że to nie był tylko zły sen.
Płaczę, że to nie mój Synek. Nie chce mi się żyć. Dwa kolejne miesiące jakby ktoś wyjął mi z życia. Nie pamiętam prawie nic. Urywki z dnia pogrzebu. Wszyscy współczuli, kondolencje… A co oni wiedzą… Ja umarłam na ten czas razem z maleństwem. Nawet nie potrafię przypomnieć sobie, czy zajmowałam się dziećmi.
Pustka. Pamiętam tylko trumienkę w kościele, chciałam otworzyć i go jeszcze raz zobaczyć… I przytulić choć raz. Nie zrobiłam tego. Potem cmentarz, trumienka w dole, wszyscy modlą się. Kątem oka dostrzegam mojego tatę i siostrę, mojego męża czuję tuż przy sobie. Mam rzucić garść ziemi. Zrobiłam to, dławiąc się łzami. Dom. Nie wiem, kto był nawet. Nic.
Wszystko boli do dziś. Żałuję że nie porozmawiałam z kimś o tym… Ciężko mi znieść myśl, że go nie ma. Żałuję, że nie spytałam lekarza, czy mogę go dotknąć, przytulić… Choć ten jeden raz.
Do dziś zadaję sobie pytanie, dlaczego On musiał umrzeć, zanim właściwie zaczął żyć. Nie ma odpowiedzi.
Jeśli chcesz podzielić się swoją historią, wypełnij formularz.
Przeczytaj też inne historie TUTAJ >>> Wasze historie
Zdjęcie: pixabay.com
Poronienie to ogromna strata, ale też moment, w którym trzeba zmierzyć się z formalnościami i przepisami. Tu znajdziesz wszystko, co chcesz i powinnaś wiedzieć o urlopie i zasiłku macierzyńskim po stracie. Zebraliśmy w jednym miejscu najczęstsze i najtrudniejsze pytania oraz jasne odpowiedzi – m.in. komu przysługuje urlop macierzyński po poronieniu, czym różni się urlop od zasiłku, ile trwają i jakie dokumenty są potrzebne.
Konsultacja merytoryczna: Marzena Pilarz-Herzyk, prawniczka, autorka serwisu www.mamaprawniczka.pl
Najgorsze miało miejsce 5 dni temu… Zacznę od tego, że mamy już prawie dwuletniego syna. Nasz wymarzony, Kochany. Ciąża bezproblemowa. Cesarskie cięcie, bo kawał chłopa, a nie chciał wyjść na świat. Drugą ciążę też planowaliśmy. Staliśmy się około 3 miesiące. Za pierwszym razem poszło łatwiej, ale i przy drugiej nie trwało to strasznie długo.
Mając już w domu 2 córeczki, zapragnęliśmy trzeciego dziecka. Po roku starań okazało się, że jestem w ciąży. Radość wielka całej rodziny. Dziewczynki nie przestawały całować brzuszka. Jednak po 2 tygodniach zaczęłam plamić. Pojechałam do szpitala. Krwawienie nie ustępowało…
Nie wierzyłam, że tak może się stać. Reakcja dzieci na daną wiadomość jest zawsze zależna od tego, jak rodzice ją przedstawią. Nie chciałam, aby to przeżywały. Miały wtedy 4 i 6 lat. Z uśmiechem przekazaliśmy im informację, że naszego dzidziusia już nie ma w brzuszku, że jest już w niebie i nas widzi i że się teraz za nas będzie się modlił.
Wszyscy razem spotkamy się z nim w niebie. Cieszyły się, że się z nim spotkają. Starsza córeczka dopytywała się, czy tylko za naszą rodzinę będzie się modlił. Zależało jej, aby tak właśnie było. Nadaliśmy imię Staś dla naszego serduszka, chociaż nie znaliśmy płci. Dziewczyny z wielką radością chciały się wszystkim chwalić, że mamy Stasia w niebie i że się za nich modli i że się z nim spotykają.
Były one dla mnie wzorem do naśladowania!!! Jednak ze mną nie było tak samo… kilkadziesiąt razy dziennie nachodziły mnie pytania dlaczego, wielki żal i wyrzuty sumienia, że to może przez to, że dziewczynki przechodziły w tym czasie ospę? (Ja już chorowałam) Tych powodów była masa.
Zaczęłam być bardzo nerwowa. Postanowiłam każdą taką myśl oddawać Bogu, mówiąc: „Bądź Uwielbiony Boże w naszym Stasiu”. I tak na początku kilkadziesiąt razy dziennie. Na każdy wyrzut sumienia odpowiadałam tą modlitwą.
…aż po 3 miesiącach całkowicie znikły. Ta modlitwa nie pozwoliła mi zamknąć się w moim bólu, tylko poukładała mnie na nowo!!! Odnowiła również nasze relacje małżeńskie w taki sposób, o jakim nigdy nie marzyłam. Dziś mogę powiedzieć: dziękuję Ci Boże za tyle łask dla naszej rodziny. Nie zamykaliśmy się na następne dziecko. Tak bardzo chcieliśmy je mieć!!!
Rok później byłam ponownie w ciąży. Były lęki, że je stracimy, bo bardzo źle się czułam
Ale nasza Zosia – trzecia dziewczynka – urodziła się zdrowa!!! Cała ta sytuacja, to dobrze przeżyte cierpienie, odmieniła nasze życie. Przy modlitwie wieczornej nasze starsze dziewczynki zawsze wymieniają Stasia. Jestem z tego dumna!!!
15 miesięcy później zrobiłam test ciążowy i wyszedł pozytywny. Niestety zaczęły się krwawienia. Chciałam zostać w domu, bo wiedziałam, co to oznacza. Znów zaczęłam Uwielbiać Pana Boga w naszym dzidziusiu. Krwawienia ustały. Ginekolog nie widział jeszcze ciąży.
Kazał zbadać co 3 doby hormon beta Hcg. Jeśli będzie dwukrotnie większy, to znaczy, że ciąża rozwija się prawidłowo. W moim przypadku tak było. Hormon pięknie wzrastał. Byliśmy szczęśliwi. Dwa tygodnie później, będąc na wizycie u ginekologa, w USG nie było widać dzidziusia.
Nagle zobaczyłam w innym miejscu bijące serduszko. Było to w jajowodzie. Rozpacz wielka. Nie przestawałam płakać. 7 tydzień ciąży. Musiałam pilnie jechać do szpitala, aby nie doprowadzić do krwotoku wewnętrznego. Płakaliśmy całą rodziną. Maż ochrzcił dziecko wodą. Nadaliśmy imię Marysia.
Pożegnaliśmy się z nią. Jedna z córek powiedziała, że w niebie już Stasiu na nią czeka. Niesamowite! Działo się to wszystko w samochodzie przed szpitalem. Na głos ofiarowałam to cierpienie za życie tych maluszków, które są w dobrym miejscu w brzuszkach swoich mam, ale mogą się nie urodzić, gdyż nie są chciane.
Kiedy przed samym zabiegiem ciężko było mi się rozstać z dzidziusiem i z jego bijącym serduszkiem, Duch Św. przyprowadził księdza z Komunią Świętą. Już wiedziałam, ze teraz to Sam Bóg nas prowadzi i weźmie naszą Marysię prosto do nieba.
Ale jeszcze naocznie Bóg pokazał, jak bardzo mnie kocha i przed samym uśpieniem na sali przedoperacyjnej przyjęłam Komunię Św. Dziękuję Ci Boże za tą łaskę. Już się nie bałam. W domu córka zadała pytanie: mamusiu, jeśli Pan Bóg wszystko może, to dlaczego nie mogła być ona w dobrym miejscu?
Dojrzałe pytanie. Odpowiedziałam, że nie wiem. Ale dowiemy się w niebie. To jej wystarczyło, ale czy nam mamom wystarczy? Możemy obwiniać za to nawet Boga, ale czy to ukoi nasz ból? Mówię ostro NIE!!! Moje poprzednie doświadczenie poronienia i teraźniejszej ciąży pozamacicznej jest na to dowodem!
O modlitwie nie zapominam. Z badań genetycznych wyszło, że był to chłopak. Zmieniliśmy imię z Marii na Marian i chcemy pochować naszego syna. Dziękuję Bogu za łaskę trzymania Mariana pod swoim sercem 7 tygodni.
Jestem radosna, chodzę z podniesioną głową do góry i cieszę się, że mamy pięcioro dzieci!!!
Jesteśmy szczęśliwą rodziną!!! Nasze córki, jeśli będą w przyszłości miały podobne doświadczenia, będą wiedziały, jak trzeba postępować. Żyjemy dalej. Zaplanowaliśmy 4 dzieci i jeśli Bóg pozwoli, to będziemy mieć tyle na ziemi.
Nie boimy się niczego!!! Powodzenia!!!
Jeśli chcesz podzielić się swoją historią, napisz do nas na adres info@poronilam.pl
Przeczytaj też inne historie TUTAJ >>> Wasze historie
Zdjęcie: pixabay.com
