Dziecko po poronieniu można pochować niezależnie czasu trwania ciąży, jego wagi i innych czynników. Czasami jednak zdarzają się sytuacje, kiedy tkanki nie zostaną odpowiednio zabezpieczone lub gdy rodzice chcą zrobić to po dłuższym czasie. Istnieje wtedy kilka możliwości.
Poronienie potrafi zostawić w głowie i w sercu dużo więcej, niż widać na zewnątrz. Możesz czuć pustkę, złość, lęk, winę, odrętwienie… albo wszystko naraz. I możesz mieć wrażenie, że nikt nie rozumie, jak bardzo to dotyka Ciebie – Twojego ciała, emocji, relacji i poczucia bezpieczeństwa. W tym artykule znajdziesz spokojne, konkretne wyjaśnienie, co może dziać się z psychiką po stracie ciąży i dlaczego żałoby nie da się „przyspieszyć”. Opisujemy, jak zwykle wygląda ten proces, jakie etapy może mieć i co może pomóc w odzyskiwaniu równowagi – krok po kroku, bez presji i bez oceniania.
Odzyskanie równowagi psychicznej po poronieniu jest bardzo ważne. Tylko po pogodzeniu się ze stratą rodzice są tak naprawdę gotowi na pojawienie się kolejnego dziecka. Procesu żałoby nie da się przyspieszyć, każdy człowiek przechodzi go w swoim własnym tempie. Czasami może być potrzebna pomoc specjalisty.
Pełny okres żałoby trwa najczęściej od ok. 6 miesięcy do 2 lat. Jest to kwestia bardzo indywidualna, której nie da się (i nie można) przyspieszyć. Ten czas dzieli się na 4 etapy: od szoku i trudności w zaakceptowaniu sytuacji, przez tęsknotę i żal oraz poczucie beznadziejności aż po stopniowy powrót do normalnego funkcjonowania i pogodzenie się ze stratą.
Co więcej, warto zdawać sobie sprawę, że kolejne dziecko nie może być traktowane jako „lekarstwo” na to, co się stało. Może to doprowadzić do bardzo przykrych sytuacji w przyszłości. Rola „dziecka zastępczego” może na zawsze odcisnąć piętno na psychice dziecka. Rodzice mogą mieć bowiem problem z odpowiednim okazaniem miłości, a dziecko może poczuć się odrzucone czy niekochane.
Polecamy: „Pomagam moim pacjentkom przejść przez żałobę”
Po stracie dziecka bardzo ważna jest obecność innych osób – bliskich czy rodziców, którzy doświadczyli podobnej straty. Spotkanie, rozmowa czy nawet milczenie z innymi to ważny czynnik umożliwiający szybsze pogodzenie się ze stratą i wyrażenie swoich emocjo. Nie warto bowiem zamykać się, udawać, że nic się nie stało czy uważać poronienia za temat tabu. Istnieje wiele grup wsparcia, for, rekolekcji czy stron internetowych dla rodziców po poronieniu. Warto skorzystać z ich pomocy i podzielić się swoim doświadczeniem.
Zobacz też: Grupy wsparcia dla rodziców po stracie dziecka
Należy zrobić to przede wszystkim wtedy, kiedy żałoba nie zostaje odpowiednio przepracowana i kiedy pojawiają się zakłócenia w tym procesie. Objawiają się one m.in. niechęcią posiadania kolejnego dziecka (z powodu strachu przed stratą), depresją i zaniechaniem dotychczasowych zainteresowań, izolacją od społeczeństwa czy unikaniem współżycia ze względu na obawy przed ciążą.
Z pomocy specjalisty dobrze jest skorzystać również wtedy, gdy pojawiają się coraz częstsze i pogłębiające się konflikty w związku. Psycholog może zaproponować wtedy specjalną terapię dla par.
Czytaj więcej: Pomoc psychologiczna po poronieniu
Przeczytaj też:
Ciąża biochemiczna objawy, przyczyny, diagnostyka – co warto wiedzieć? Ciąża biochemiczna jest określeniem dla ciąży, która obumiera i zostaje wydalona przed 6. jej tygodniem [1] – w czasie zagnieżdżania się zarodka w macicy. Jakie są objawy ciąży biochemicznej, jak ją diagnozować i co robić dalej?
Łyżeczkowanie po poronieniu polega na usunięciu pozostałości z macicy – zwykle w znieczuleniu. Zabieg jest szybki, najczęściej nie wywołuje żadnych komplikacji i nie wymaga pozostania w szpitalu.
Jego przeprowadzenie minimalizuje ryzyko wdania się zakażenia czy wykrwawienia. Nie zawsze jednak jest konieczne, np. często nie przeprowadza się go przy poronieniu wczesnym.
Różowo-niebieska wstążka to na całym świecie symbol pamięci o Dzieciach Utraconych. Nabiera on mocy szczególnie w październiku – 15.10 obchodzony jest bowiem Dzień Dziecka Utraconego.
Tego dnia chwila refleksji towarzyszy nie tylko rodzicom, których dotknęła przedwczesna strata dziecka, ale wszystkim tym, którzy chcą wykazać swoją solidarność. Organizowane są różnego typu spotkania czy msze, składane znicze i kwiaty.
W 1988 roku Dzień Dziecka Utraconego został ustanowiony w USA i szybko przyjął się też w innych krajach. Jego pomysłodawczynią jest Robyn Bear, która poroniła 6 razy, a jedno z dzieci kobiety zmarło właśnie 15. października. Kobieta sama przyznaje, że nie otrzymała należytej pomocy i wsparcia, dlatego postanowiła pomóc innym rodzicom, którzy zmagają się ze stratą. W Polsce 15. października to dzień szczególny od roku 2004.
Dzień Dziecka Utraconego poświęcony jest głównie pamięci o najmłodszych zmarłych i udzieleniu wsparcia rodzicom. Dzień ten to jednak nie tylko moment refleksji, ale także okazja do zwrócenia uwagi na prawa rodziców po utracie dziecka. Przez cały miesiąc stowarzyszenia organizują akcje informacyjne, rodzice mają również możliwość uczestnictwa w spotkaniach czy specjalnych mszach lub rekolekcjach.
Symbol różowo-niebieskiej wstążki łączy rodziców przedwcześnie zmarłych dzieci na całym świecie. To porozumienie bez słów umożliwia poczucie specyficznej więzi – bez względu na miejsce zamieszkania czy używany język. Wstążeczka widoczna jest szczególnie w październiku, jednak symbol ten towarzyszy wielu osobom cały rok. Przykładem może być serwis poroniłam.pl, którego logo zawiera właśnie różowo-niebieską wstążkę.
Wstążkę przypiąć można do ubrania (co często praktykowane jest 15. października w USA), do zniczy lub świec czy kwiatów składanych na cmentarzu bądź w szpitalu albo umieścić ją na swoim profilu na portalu społecznościowym.
Zobacz też:
