Dziecko nienarodzone może być pochowane w mogile zbiorowej, grobie rodzinnym albo takim, który został stworzony specjalnie dla niego. Pogrzeb dziecka nienarodzonego organizuje się w sposób świecki lub w obrządku religijnym – w zależności od preferencji rodziców. Do pochowania dziecka po poronieniu mają prawo wszyscy rodzice, niezależnie od czasu trwania ciąży.
W czerwcu 2016 roku w życie weszły nowe zasady opieki okołoporodowej. Dzięki nim kobiety po poronieniu powinny czuć się bezpieczniej i bardziej komfortowo w obliczu tej sytuacji. Niestety wciąż nie wszędzie są one przestrzegane, co pokazujecie, opisując swoje doświadczenia.
Pamiętaj, że każda kobieta ma prawo poronić po ludzku, być traktowana z szacunkiem, otrzymać wsparcie i podejmować decyzje.
Pustym jajem płodowym nazywa się ciążę bez zarodka, a więc jej rozwój nie jest możliwy. Najczęściej wykrywa ją lekarz w czasie pierwszego USG, a następnie zleca dalsze badania. Jeśli puste jajo płodowe zostanie potwierdzone, może dojść do poronienia samoistnego lub zabiegu łyżeczkowania.
Badania genetyczne w kierunku trombofilii są kluczowym elementem w diagnostyce nawykowych poronień. Mutacja genu protrombiny lub V czynnika krzepnięcia krwi może spowodować utratę ciąży. Jednak nawet kobieta z uszkodzonym genem ma szansę na jej donoszenie.
Poronienia nawykowe to trzecie i każde kolejne poronienie z rzędu, które nastąpiło przed 20. tygodniem ciąży.
Trombofilia sprzyja rozwojowi choroby zakrzepowo – zatorowej, zwanej tez zakrzepicą. Sama ciąża jest stanem zwiększającym krzepliwość krwi u kobiety. Skrzeplina wytworzona w tętnicach macicy może utrudnić dopływ krwi do łożyska, czego konsekwencją będzie poronienie. Niestety w Polsce o trombofilii w kontekście przyczyny poronienia wciąż mówi się niewiele.
Diagnostykę mutacji zwiększających skłonność do zakrzepicy umożliwiają badania genetyczne. Takie badanie jest bardzo łatwe i bezbolesne. Polega na tym, że od pacjentki pobierany jest wymaz z jamy ustnej przy użyciu patyczka zwanego wymazówką. Próbkę przekazuje się następnie do analizy laboratoryjnej.
Aby móc jednoznacznie stwierdzić trombofilię wrodzoną sprawdza się kilka genów pod kątem określonych mutacji:
• Warianty genu MTHFR (A1298C oraz C677T) – powodują nieprawidłowe wchłanianie kwasu foliowego, co może być niebezpieczne w czasie ciąży. Niedobory tej witaminy mogą powodować m.in. wady cewy nerwowej dziecka (np. rozszczep kręgosłupa). Warianty C677T i A1298C genu MTHFR mogą również wpływać na podwyższony poziom homocysteiny we krwi.
• Czynnik V Leiden — to zmutowany czynnik V układu krzepnięcia krwi u człowieka. Zwiększa ryzyko choroby zakrzepowo – zatorowej, zawału serca i udaru mózgu.
• Czynnik II (protrombina) – jego mutacja wyraźnie zwiększa niebezpieczeństwo pojawienia się chorób układu krążenia oraz prowadzi do poronień, najczęściej we wczesnym okresie ciąży.
• PAI-1 / SERPINE 1 — obecność tego czynnika zwiększa niebezpieczeństwo chorób serca oraz utrudnia zarodkowi zagnieżdżenie się w macicy.
• Czynnik V R2 — czynnik zwiększający ryzyko rozwoju choroby zakrzepowo – zatorowej.
Wśród genetycznych czynników poronień trombofilia zajmuje ważne, ale nie jedyne miejsce. Dominują tutaj przede wszystkim aberracje chromosomowe, najczęściej są to tzw. translokacje zrównoważone, które polegają na przemieszczeniu się fragmentu chromosomu w inne miejsce tego samego lub innego chromosomu.
Charakterystyczną cechą tych zmian jest to, że nie wywołują żadnych widocznych objawów. Kłopoty zaczynają się dopiero wtedy, gdy para zaczyna starać się o dziecko. Nosicielem mutacji genetycznej, powstałej najczęściej jako nowa zmiana, może być również samo dziecko. Badaniem służącym do wykrywania anomalii w chromosomach jest badanie kariotypu, wykonywane z krwi rodziców i na materiale z poronienia.
Przeczytaj bezpłatny poradnik o badaniach DNA po poronieniu [PDF]
Częstą przyczyna poronienia jest obecność aberracji chromosomowej u zarodka.
W większości są to tzw. trisomie, wynikające z obecności dodatkowego, trzeciego chromosomu. Doskonałym przykładem trisomii może być zespół Downa (trisomia chromosomu 21) lub zespół Edwardsa (trisomia chromosomu 18). Innym rodzajem aberracji chromosomowej u płodu będzie monosomia, czyli brak jakiegoś chromosomu. Przykładowo, monosomia chromosomu X u dziecka i związany z nią zespół Turnera jest przyczyną 10 -18% wszystkich poronień wśród kobiet.
Wynik każdego badania genetycznego na trombofilię warto skonsultować z lekarzem genetykiem, który ze wszystkich specjalistów zinterpretuje go najtrafniej i najbardziej dokładnie. Wyjaśni wpływ określonej mutacji na stan zdrowia pacjentki, w tym prawdopodobieństwo rozwoju choroby zakrzepowo – zatorowej, poronień nawykowych, komplikacji ciąży, czy ryzyka wad cewy nerwowej i zespołu Downa u dziecka. Powie też na czym polega profilaktyka i leczenie trombofilii.
15. października na całym świecie obchodzi się Dzień Dziecka Utraconego. Jest to moment refleksji dla wszystkich rodziców, którzy doświadczyli śmierci dziecka oraz dla osób chcących wyrazić z nimi solidarność. Wiele miejsc (np. stowarzyszenia, kościoły) organizuje specjalne spotkania i msze, składa się też znicze i kwiaty na grobach Dzieci Utraconych. Symbolem pamięci o Dzieciach Utraconych jest różowo-niebieska wstążka.
Dzień Dziecka Utraconego ustanowiono w 1988 roku w Stanach Zjednoczonych. Idea szybko się rozprzestrzeniła – w Polsce dzień ten oficjalnie obchodzi się od roku 2005. Pomysł na ustalenie specjalnego dnia dla przedwcześnie zmarłych dzieci pojawił się w głowie Amerykanki Robyn Bear. Kobieta straciła ciążę aż 6 razy, a do jednego z poronień doszło właśnie 15. października. Robyn Bear przyznała, że nie otrzymała niezbędnej pomocy i wsparcia ze strony swojego otoczenia. Z tego powodu postanowiła nieść pomoc innym rodzicom, którzy doświadczają takiej straty, by łatwiej było im przetrwać tę sytuację.
Dzień Dziecka Utraconego jest przede wszystkim momentem refleksji, podczas którego pamięta się o najmłodszych zmarłych i udziela wsparcia rodzicom, ale także – okazją do zwrócenia uwagi na prawa rodziców po poronieniu. Nie tylko tego dnia, ale przez cały miesiąc, organizowane są akcje informacyjne, a rodzice uczestniczą w spotkaniach, mszach czy rekolekcjach, dzieląc się swoimi doświadczeniami.
Symbol różowo-niebieskiej wstążki znany jest na całym świecie i łączy rodziców, którzy doświadczyli straty przedwczesnej śmierci swojego dziecka. Dzięki temu wytwarza się między nimi specyficzna więź, dla której nieistotne jest miejsce zamieszkania czy używany język. Wspólne przeżycie żałoby w wielu przypadkach pozwala szybciej pogodzić się ze stratą.
Wstążka wykorzystywana jest głównie w październiku i w czasie Dnia Dziecka Utraconego, jednak wielu osobom towarzyszy na co dzień. Przypinają ją do ubrań, zniczy lub kwiatów na cmentarzu, umieszczają na portalach społecznościowych. Co więcej, różowo-niebieska wstążka jest również elementem logo portalu poroniłam.pl.
Zobacz też:
