Blog

To była moja pierwsza ciąża, wyczekana i upragniona. Nie byłam świadoma, że nawet jeśli wyniki są dobre,  pierwsze USG prenatalne bez zarzutów, to może zdarzyć się najgorsze. 09.10. 2023 roku byłam na wizycie kontrolnej u swojego lekarza. Serduszko dzidziusia biło pięknie, wyniki były dobre, więc szczęśliwa wróciłam do domu. Jednak bardzo chciałam poznać płeć dziecka wcześniej i umówiłam się 23.10.2023 w 18 tygodniu na drugie USG tzw. połówkowe. Pamiętam, że tego dnia byłam podekscytowana faktem, że pewnie dowiem się co noszę pod sercem, ale czułam też niepokój, a nawet niechęć do tej wizyty.

Niestety… Pani doktor nie miała dla Nas dobrych wieści, usłyszeliśmy z mężem: „Bardzo mi przykro serduszko dziecka przestało bić”. Po tych słowach modliłam się do Boga i krzyczałam, że to nieprawda, że przecież wszystko było dobrze, aby sprawdziła jeszcze raz.

Sprawdziła i wystawiła skierowanie do szpitala. To jedyne co mogła zrobić. 26.10.2023 zostałam mamą naszego Aniołka Nikodema. Mieliśmy z mężem możliwość trzymać okruszka w dłoniach i się z nim pożegnać.

Dziewczyny trzymajcie się, tulę Was mocno.

K.

—

Jeżeli Ty też chcesz podzielić się swoją historią, możesz zrobić to tutaj: https://www.poronilam.pl/kontakt/podziel-sie-swoja-historia/

Zawsze kochałam jesień, ta miała być jeszcze bardziej wyjątkowa, ponieważ miałam przywitać na świecie swoją królewnę. Niestety, los zadecydował inaczej.

21 września, pierwszy dzień jesieni, tak bardzo przeze mnie wyczekanej. 38 tydzień ciąży, poranek jak każdy inny, lecz brak ruchów królewny wzbudził moje obawy. Zaraz po zjedzeniu śniadania zorientowałam się, że mała się nie rusza.

Od razu zaczęłam zbierać się do szpitala informując partnera, że po drodze odbiorę go z pracy. Telefon do położnej dał mi nadzieję, uspokajała, tłumacząc, że może mało piłam, może mała śpi.

Jednak po przyjeździe do szpitala nasz świat zawalił się. Niestety, serduszko naszej królewny zgasło. Nikt nie wiedział dlaczego. Nie poznaliśmy żadnej jednoznacznej przyczyny. Zostały podane mi tabletki na wywołanie porodu, następnego dnia podano oksytocynę, po dwóch godzinach urodziła się ona – nasza królewna tak bardzo podobna do mamy.

Prosiłam, błagałam, żeby to był tylko zły sen, niestety, ten koszmar dział się naprawdę. Nasza królewna odeszła, jeszcze zanim się pojawiła, nie było nam dane usłyszeć żadnego jej dźwięku, nie było nam dane zobaczyć jej oczu. Mogliśmy tylko przytulić naszą królewnę. Zamiast przywitać ją na świecie i to najczulej jak się da – mogliśmy ją tylko pożegnać.

Kocham, tęsknię i odliczam dni do naszego spotkania, a wtedy już nigdy nie wypuszczę Cię z ramion Królewno ze skrzydełkami anioła.

Mama Królewny ze skrzydełkami anioła

—

Jeżeli Ty też chcesz podzielić się swoją historią, możesz zrobić to tutaj: https://www.poronilam.pl/kontakt/podziel-sie-swoja-historia/

Z parterem staraliśmy się przez dłuższy czas o dziecko. Była to droga pod górkę, ponieważ pojawił się problem z miesiączką. Bywało, że potrafiłam jej nie mieć nawet przez 3 miesiące. Pani ginekolog potwierdziła, że cierpię na zespół policystycznych jajników (PCOS). Tak zaczęłam brać potrzebne leki i czekałam na kolejną miesiączkę.

Miałam boleści brzucha podobne do tych przy miesiączkach, ale krwawienia nie było. Do głowy przyszedł mi pomysł zrobienia testu ciążowego. Na moje zdziwienie wyszedł pozytywny! Zrobiłam jeszcze trzy kolejne – wszystkie pozytywne. Takiej radości nie można opisać!

Pani ginekolog potwierdziła ciążę. 5 tydzień. Radość rosła wraz z pierwszym USG. Cieszyliśmy się, że nasze małe marzenie w końcu się spełnia. Poinformowaliśmy rodzinę i bliskich przyjaciół.

Kolejny termin USG miałam po 4 tygodniach od pierwszego. Lekarka powitała mnie z uśmiechem tłumacząc, że badania krwi wyszły pozytywnie i na pewno cieszę się na usłyszenie serduszka oraz zobaczenie maluszka.

Jak tylko usiadłam na fotel i badanie rozpoczęło się, Pani ginekolog zaniemówiła. Po dłuższym czasie powiedziała „płód jest dosyć mały jak na 9 tydzień”. Nie wiedziałam jeszcze co to dokładnie oznacza.

Czułam, że nie mówi mi wszystkiego. Zapisała mnie na badanie kontrolne, tydzień później. Rozpacz zaczęła się po wyjściu z gabinetu. Dzięki Bogu panie na recepcji zaopiekowały się mną. Od razu po wejściu do auta zadzwoniłam do partnera, aby powiadomić go o obawach lekarki.

Kolejny tydzień – Pani ginekolog poinformowała mnie oraz mojego partnera, że zgodnie z przewidywaniami, płód obumarł, serce nie bije. Tego uczucia nie da się życzyć nawet najgorszemu wrogowi. Nikt, kto tego nie przeżył, nie zrozumie. Ból i rozpacz to mało powiedziane. Nie wiedziałam, że można pokochać kogoś całym swoim sercem, kogo jeszcze nie poznaliśmy. Nawet nie wiem, czy nasz Aniołek to dziewczynka, czy chłopiec. Tyle pytań, a tak niewiele odpowiedzi. Już teraz boję się przyszłości.

Dzisiaj, tj. 23.11.23, jestem dzień po łyżeczkowaniu. Ból fizyczny i psychiczny pozostaje. Na moje nieszczęście, wczoraj zawieziono mnie na salę operacyjną zaraz po tym jak jedna z Pań urodziła niemowlę, na które musiałam przed zabiegiem jeszcze popatrzeć. Sami wyobraźcie sobie moją reakcję.

Najgorsze pocieszenie jakie usłyszałam?
„Mogło być gorzej, to był początek ciąży” lub „jesteś młoda, jeszcze tyle przed tobą”.

Błagam ludzie! Tak się nie pociesza nikogo po stracie dziecka, nawet tego, które w brzuchu było zaledwie przez 2 miesiące.

Drogie mamy, które tak jak ja, przeżyłyście stratę – życzę Wam dużo siły i zrozumienia ze strony bliskich ❤️

Agata

—

Jeżeli Ty też chcesz podzielić się swoją historią, możesz zrobić to tutaj: https://www.poronilam.pl/kontakt/podziel-sie-swoja-historia/