❤️ Chcesz poznać możliwą przyczynę poronienia? Skorzystaj ze zniżki na badania genetyczne z kodem GENETYKA
❤️ Chcesz poznać możliwą przyczynę poronienia? Skorzystaj ze zniżki na badania genetyczne z kodem GENETYKA
Jeśli jesteś po poronieniu i myślisz o kolejnej ciąży, możesz czuć jednocześnie nadzieję i ogromny lęk. To zupełnie naturalne. Chcę spokojnie przeprowadzić cię przez najważniejsze kroki przygotowania do kolejnej ciąży – tak, abyś wiedziała, kiedy warto zacząć starania, co sprawdzić i jak zadbać o siebie fizycznie i emocjonalnie. Po pierwszym poronieniu szanse na urodzenie zdrowego dziecka są bardzo wysokie – i nie jesteś w tym sama.
Tak – ciąża po poronieniu jest możliwa, nawet jeśli masz za sobą więcej niż jedną stratę. Choć ból, lęk i niepewność potrafią być bardzo silne, wiele kobiet po poronieniu zachodzi w kolejną ciążę i rodzi zdrowe dziecko. W tym tekście pokażę Ci, co może pomóc zwiększyć szanse na kolejną ciążę i jak się do niej przygotować – spokojnie i bez presji.
Tak, kolejna ciąża po poronieniu jest możliwa – również wtedy, gdy masz za sobą więcej niż jedną stratę. Zdecydowana większość kobiet, które doświadczyły poronienia, w kolejnych próbach zachodzi w ciążę i rodzi zdrowe dziecko. Choć droga do kolejnej ciąży bywa trudna i wymaga czasu, diagnostyki oraz regeneracji, sama historia poronień nie przekreśla Twoich szans na macierzyństwo. Możesz przygotować się do kolejnej ciąży w sposób bezpieczny i dostosowany do siebie, bez presji i pośpiechu.
Kolejna ciąża po poronieniu jest możliwa nawet już po pierwszej owulacji, jednak najczęściej zaleca się odczekać od 3 do 6 miesięcy przed ponownymi staraniami. Owulacja zwykle pojawia się między 2. a 8. tygodniem po stracie i jest sygnałem, że organizm zaczyna wracać do równowagi. Ten kilkumiesięczny czas pozwala macicy się zregenerować, uzupełnić niedobory i – co równie ważne – daje przestrzeń na dojście do siebie psychicznie. Nie każda kobieta musi czekać tyle samo, dlatego moment powrotu do starań warto omówić indywidualnie z lekarzem i wsłuchać się w siebie, bez presji i porównywania się z innymi.
To może Cię zainteresować: Kiedy starać się o ciążę po poronieniu?
Do ciąży po poronieniu najlepiej przygotować się psychicznie wtedy, gdy żałoba po stracie została przeżyta na tyle, że myśl o kolejnym dziecku nie jest już wyłącznie źródłem lęku. Poczucie winy, strach przed kolejną stratą i pytania „czy to się znowu nie wydarzy” są po poronieniu naturalne i bardzo częste. Ważne, aby kolejne dziecko nie stało się sposobem na ucieczkę od bólu, lecz świadomą decyzją podjętą w swoim tempie. Jeśli czujesz, że lęk dominuje nad nadzieją, rozmowa z psychologiem lub udział w grupie wsparcia może realnie pomóc Ci odzyskać poczucie bezpieczeństwa.
Zobacz też: Sposoby na ciążę po poronieniu: przygotowanie psychiczne
Najważniejszym badaniem po poronieniu jest badanie genetyczne materiału poronnego, ponieważ pozwala ustalić, czy przyczyną straty była wada chromosomalna dziecka. Szacuje się, że około 60–70% poronień wynika z losowych aberracji chromosomowych, na które rodzice nie mieli wpływu. Taka informacja ma ogromne znaczenie – często przynosi ulgę psychiczną i pozwala uniknąć niepotrzebnych, obciążających badań u kobiety. Wynik badania materiału z poronienia pomaga też lekarzowi lepiej zaplanować dalszą diagnostykę i bezpieczne przygotowanie do kolejnej ciąży.
Poczytaj więcej na temat tego badania: Badanie materiału z poronienia – dlaczego takie ważne?
Po poronieniu warto wykonać badania rodziców, zwłaszcza jeśli doszło do więcej niż jednej straty lub gdy przyczyna poronienia nie jest znana. Podstawowa diagnostyka obejmuje m.in. badania krwi i hormonów u kobiety, ocenę anatomiczną macicy oraz badanie nasienia u partnera. Coraz większe znaczenie mają również badania genetyczne – w około 3–6% przypadków jedno z rodziców jest nosicielem aberracji chromosomowej, która może prowadzić do kolejnych poronień. W takiej sytuacji kluczowe jest badanie kariotypu obojga partnerów, a u kobiety dodatkowo rozważenie diagnostyki w kierunku trombofilii wrodzonej oraz celiakii, które mogą wpływać na utrzymanie ciąży.
Przeczytaj bezpłatny poradnik o badaniach DNA po poronieniu [PDF]
Tak, styl życia ma realne znaczenie dla płodności i przebiegu kolejnej ciąży po poronieniu. Odpowiednia dieta, ograniczenie używek, sen i redukcja przewlekłego stresu wspierają gospodarkę hormonalną oraz jakość komórek jajowych i nasienia. Nie chodzi o bycie „idealną” ani o obwinianie się za stratę, ale o stworzenie organizmowi możliwie najlepszych warunków do kolejnej ciąży. Nawet drobne, stopniowe zmiany mogą mieć pozytywny wpływ na Twoje samopoczucie i zdrowie reprodukcyjne.
To może Cię zainteresować: Sposoby na ciążę po poronieniu: zdrowy styl życia
W Polsce każdego roku dochodzi do około 40 tysięcy poronień, co stanowi nawet 15–20% rozpoznanych ciąż. Rzeczywista liczba strat jest jednak znacznie wyższa, ponieważ wiele bardzo wczesnych poronień bywa mylonych z opóźnioną lub bardziej obfitą miesiączką. To oznacza, że poronienie jest doświadczeniem znacznie częstszym, niż się powszechnie uważa – i nie jest rzadkim, „wyjątkowym” przypadkiem. Wiedza o skali zjawiska pomaga wielu kobietom zrozumieć, że nie są same i że ich doświadczenie mieści się w trudnej, ale wspólnej ludzkiej rzeczywistości.
Zobacz też:
Autor: redakcja serwisu poronilam.pl
Ten artykuł jest chroniony prawami autorskimi. Niedopuszczalne jest zwielokrotnianie, modyfikowanie, publiczne odtwarzanie i / lub udostępnianie Serwisu, jego części, materiałów w nim zamieszczonych i / lub ich części, za wyjątkiem przypadków wskazanych w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa.
Choroby tarczycy mogą utrudniać zajście w ciążę i zwiększać ryzyko powikłań, w tym poronienia – szczególnie wtedy, gdy gospodarka hormonalna nie jest wyrównana. Jeśli planujesz ciążę, jesteś w ciąży albo masz za sobą stratę, informacje o pracy tarczycy mogą być bardzo ważne.
W wielu przypadkach wczesne rozpoznanie nieprawidłowości i odpowiednie leczenie pozwalają bezpiecznie przejść przez ciążę i zwiększyć szanse na urodzenie dziecka. W tym artykule wyjaśniam, jak choroby tarczycy wpływają na ciążę, dlaczego mogą mieć związek z poronieniem oraz co zrobić wtedy, gdy mimo leczenia lub prawidłowych wyników hormonów trudności nadal się pojawiają.
Tarczyca to niewielki gruczoł, który waży około 15–30 gramów, ale ma ogromne znaczenie dla funkcjonowania całego organizmu. Produkuje hormony odpowiedzialne m.in. za metabolizm, pracę serca, układ nerwowy oraz gospodarkę hormonalną.
W kontekście ciąży hormony tarczycy odgrywają szczególną rolę, ponieważ wpływają nie tylko na zdrowie kobiety, ale także na prawidłowy rozwój ciąży od jej najwcześniejszych etapów. Dlatego nawet niewielkie zaburzenia pracy tarczycy mogą mieć znaczenie przy planowaniu ciąży, w jej trakcie, a czasem także po jej utracie.
Choroby tarczycy mogą wpływać na ciążę na różnych etapach – od trudności z zajściem w ciążę, przez zaburzenia jej przebiegu, aż po zwiększone ryzyko powikłań, w tym poronienia. Dzieje się tak dlatego, że hormony tarczycy są niezbędne do prawidłowej regulacji gospodarki hormonalnej kobiety oraz rozwoju płodu, szczególnie na wczesnym etapie ciąży.
Zarówno nadczynność, jak i niedoczynność tarczycy, a także zapalenie tarczycy, mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia kobiety i dziecka, jeśli nie są odpowiednio rozpoznane i leczone. Dlatego badanie tarczycy jest istotne nie tylko w trakcie ciąży, ale również na etapie jej planowania.
Choć tarczyca jest niewielkim gruczołem zlokalizowanym w okolicy szyi i do jej prawidłowej pracy niezbędny jest m.in. jod, jej wpływ na przebieg ciąży i rozwój dziecka jest znacznie większy, niż może się wydawać.
Choroba Hashimoto może wpływać na płodność i utrudniać zajście w ciążę. Dzieje się tak, ponieważ przewlekłe zapalenie tarczycy prowadzi do zaburzeń pracy tego gruczołu, a w konsekwencji do rozregulowania gospodarki hormonalnej całego organizmu.
U kobiet z Hashimoto mogą pojawiać się zaburzenia cyklu miesiączkowego oraz owulacji, a brak regularnej owulacji może bezpośrednio utrudniać poczęcie. Znaczenie ma również nieprawidłowa aktywność układu odpornościowego, która towarzyszy chorobie autoimmunologicznej.
Badania pokazują, że zwiększona częstość problemów z zajściem w ciążę oraz poronień dotyczy nie tylko kobiet z objawową niedoczynnością tarczycy, ale także tych, u których stwierdza się podwyższone miano przeciwciał aTPO – nawet wtedy, gdy poziomy hormonów tarczycy mieszczą się w normie.
U kobiet chorujących na Hashimoto częściej obserwuje się trudności z utrzymaniem ciąży, w tym zwiększone ryzyko poronienia. Związek ten wynika przede wszystkim z autoimmunologicznego charakteru choroby – układ odpornościowy produkuje przeciwciała przeciwko tarczycy, co może prowadzić do jej niedoczynności i zaburzeń równowagi hormonalnej.
Nieprawidłowa praca tarczycy może wpływać na rozwój ciąży już od jej wczesnych etapów, zaburzając rozwój płodu i zwiększając ryzyko powikłań, takich jak poronienie czy przedwczesny poród.
Coraz częściej zwraca się również uwagę na współwystępowanie Hashimoto z innymi chorobami autoimmunologicznymi, w tym z celiakią. Nieleczona celiakia może prowadzić do zaburzeń wchłaniania i niedoborów ważnych składników odżywczych, takich jak kwas foliowy, żelazo, selen czy cynk, co dodatkowo zwiększa ryzyko problemów z utrzymaniem ciąży.
Zaburzenia wchłaniania i przewlekły stan zapalny mogą wpływać także na cykl miesiączkowy i owulację, co pośrednio pogarsza płodność i może utrudniać donoszenie ciąży.
Przy chorobach tarczycy mogą pojawiać się trudności z zajściem w ciążę oraz problemy z jej utrzymaniem, dlatego badania oceniające pracę tarczycy są ważnym elementem diagnostyki zarówno na etapie planowania ciąży, jak i w jej trakcie. Pozwalają one wykryć nieprawidłowości i w razie potrzeby wdrożyć leczenie, które zwiększa szanse na prawidłowy przebieg ciąży.
Podstawowe badania hormonów tarczycy obejmują:
TSH jest najczęściej pierwszym badaniem wykonywanym w diagnostyce tarczycy, ponieważ jego nieprawidłowy poziom może wskazywać na zaburzenia pracy tego gruczołu nawet wtedy, gdy stężenia FT3 i FT4 mieszczą się jeszcze w normie.
Warto pamiętać, że poziom TSH zmienia się stosunkowo wolno, co może utrudniać ocenę szybkich zmian w leczeniu. Na wynik badania mogą wpływać także niektóre suplementy, w tym biotyna, dlatego przed wykonaniem badań warto poinformować lekarza o przyjmowanych preparatach.
Niski poziom TSH najczęściej sugeruje nadczynność tarczycy, czyli nadmierną produkcję hormonów, natomiast wysoki poziom TSH może świadczyć o niedoczynności tarczycy, czyli zbyt małej ich produkcji. Ostatecznej interpretacji wyników zawsze dokonuje lekarz, najczęściej endokrynolog, który decyduje o dalszym postępowaniu.
Źródła:
Pacjent.gov.pl – Choroby tarczycy – https://pacjent.gov.pl/choroby/tarczyca
Pacjent.gov.pl – Choroba Hashimoto – https://pacjent.gov.pl/choroby/hashimoto
NFZ – Leczenie specjalistyczne (endokrynolog) – https://www.nfz.gov.pl/dla-pacjenta/leczenie/leczenie-specjalistyczne/
Polskie Towarzystwo Endokrynologiczne – https://www.ptendo.org.pl
Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH – Celiakia – https://www.pzh.gov.pl/choroby/celiakia/
Ten artykuł jest chroniony prawami autorskimi. Niedopuszczalne jest zwielokrotnianie, modyfikowanie, publiczne odtwarzanie i / lub udostępnianie Serwisu, jego części, materiałów w nim zamieszczonych i / lub ich części, za wyjątkiem przypadków wskazanych w obowiązujących w tym zakresie przepisach prawa.
Badania prenatalne po poronieniu pozwalają upewnić się co do zdrowia dziecka. Taka informacja jest w szczególności cenna dla par, które w przeszłości straciły ciążę, gdyż pomaga odzyskać spokój. Jakie badania prenatalne w ciąży po poronieniu wybrać? Podpowiadamy.
Spis treści:
Pary, które doświadczyły w przeszłości poronienia, często obawiają się straty kolejnej ciąży. Tymczasem szansa na wydanie na świat zdrowego potomstwa jest bardzo duża, ponieważ większość przypadków utraty ciąży (nawet 70%) jest spowodowana losowymi nieprawidłowościami genetycznymi, które są całkowicie niezależne od rodziców i nie powtarzają się [1]. Dzięki badaniom prenatalnym po poronieniu można się upewnić co do tego, że kolejne dziecko rozwija się prawidłowo.
Badania prenatalne w ciąży po poronieniu umożliwiają ocenę ryzyka wystąpienia najczęstszych trisomii (21 — zespół Downa, 18 — zespół Edwardsa, 13 — zespół Patau). To właśnie one odpowiadają za większość poronień na wczesnym etapie ciąży [2]. Dzięki badaniom prenatalnym po poronieniu można wykryć także inne nieprawidłowości o podłożu genetycznym, np. choroby związane z nieprawidłowościami chromosomów płci lub mikrodelecje / mikroduplikacje.
Badania prenatalne po poronieniu można wykonać na bardzo wczesnym etapie, bo już od 10. tygodnia ciąży.
Zwykle w pierwszej kolejności proponowane są badania przesiewowe takie jak test PAPP-a i USG, które są nieinwazyjne. Dopiero gdy wskażą na podwyższone ryzyko, mama kierowana jest na badania diagnostyczne, które pozwalają ostatecznie potwierdzić lub wykluczyć chorobę.
Od kilku lat dostępne są także badania wolnego płodowego DNA (inaczej NIPT – Non Invasive Prenatal Testing), które są również bezpieczne i nie wiążą się z ryzykiem poronienia. Polegają one na pobraniu niewielkiej próbki krwi od ciężarnej i następnie analizie zawartego w próbce materiału genetycznego dziecka [3]. Mają jednak znacznie wyższą czułość od badań podstawowych (są to badania genetyczne, badają wolne płodowe DNA) i pozwalają zmniejszyć liczbę ciężarnych kierowanych na niepotrzebną amniopunkcję.
W Polsce pierwszym testem tego typu był NIFTY i do dzisiaj jest on najczęściej wybierany na całym świecie. Ma on wysoką czułość (ponad 99% dla trisomii 21., czyli podobnie jak amniopunkcja). Zalecany jest w przypadku wystąpienia chorób genetycznych w poprzedniej ciąży i w rodzinie, gdy ciężarna ma ponad 35 lat oraz gdy otrzymała nieprawidłowe wyniki testu PAPP-a i USG (podwyższone ryzyko trisomii w badaniach prenatalnych I trymestru). Często zdarza się tak, że test PAPP-a i USG wskazują na podwyższone ryzyko trisomii, a dodatkowe badania tego nie potwierdzają i dziecko rodzi się zdrowe.
Test NIFTY łączy w sobie zalety badań nieinwazyjnych (bezpieczeństwo) i inwazyjnych (czułość porównywalna do amniopunkcji, ponad 99% dla trisomii 21.). Prawidłowy wynik badania pomaga rodzicom odzyskać spokój, w wielu przypadkach umożliwia również uniknięcie amniopunkcji.
Źródła:
Trombofilia wrodzona jest genetycznie uwarunkowaną chorobą, w której występują skłonności do nadkrzepliwości – czyli tworzenia się zakrzepów żylnych i tętniczych. W ciąży może być szczególnie groźna, a nie leczona prowadzi najczęściej do poronień. Można ich uniknąć przeprowadzając szczegółową diagnostykę i włączając odpowiednie leczenie farmakologiczne.
Trombofilia wrodzona i zakrzepica – czy to to samo?
Mechanizm powstawania zakrzepicy u ciężarnych
Mutacja genu protrombiny i V-Leiden jako jednoznaczny element ryzyka
Trombofilia wrodzona – jak ją rozpoznać?
Opieka nad ciężarną z trombofilią
Jakie badania wykonać, aby rozpoznać trombofilię?
Trombofilia jest zaliczana do czynników ryzyka wystąpienia choroby zakrzepowo-zatorowej i objawia się najczęściej zakrzepicą żył głębokich kończyn dolnych. Zakrzepica rozpoznawana jest wówczas, gdy dochodzi do zamknięcia światła naczyń krwionośnych przez proces krzepnięcia krwi, co jednocześnie prowadzi do zmniejszonego dopływu krwi do poszczególnych narządów oraz z narządów do serca. Zakrzepica niesie za sobą ryzyko zgonu, ponieważ istnieje ryzyko oderwania się skrzepu od ściany naczynia krwionośnego, który może doprowadzić do zatoru płucnego.
Na skutek działania hormonów, które w zasadzie mają za zadanie podtrzymywać ciążę, krew przyszłej mamy staje się gęstsza, bardziej kleista i łatwiej zachodzi w niej proces krzepnięcia. Taki proces biologiczny ma chronić matkę przed nadmierną utratą krwi w chwili porodu. Zmiany, które zachodzą w organizmie kobiety ciężarnej mają znaczny wpływ na rozwój zakrzepicy, a ryzyko jej wystąpienia zwiększa się zdecydowanie w momencie istnienia również czynników genetycznych predysponujących do wystąpienia trombofilii wrodzonej. Ciąża a trombofilia wrodzona to ważne powiązanie, które wymaga stałej kontroli lekarskiej i właściwego leczenia.
Wystąpienie w badaniach genetycznych u kobiety mutacji heterozygotycznej lub homozygotycznej w genie protrombiny informuje o zaburzeniach procesu krzepnięcia krwi. Mutacja w tym genie negatywnie wpływa na łożysko i może przyczyniać się do występowania nawykowych poronień. Ryzyko poronienia u kobiet obciążonych genetycznie mutacją genu protrombiny jest dwukrotnie wyższe niż u ciężarnych, które owej mutacji nie mają. Do niepowodzeń położniczych przyczynia się także mutacja genu V-Leiden, która prowadzi do zakrzepicy na podłożu genetycznym.
Mutacje w genie MTHFR (C677T lub A1298C) związane są z zaburzonym mechanizmem przyswajania między innymi kwasu foliowego, co pomimo suplementacji może prowadzić do wystąpienia wad cewy nerwowej u dziecka.
Ból i obrzęk kończyn głównie dolnych, a także ich sinoczerwone zabarwienie mogą sugerować, że kobieta ma problemy z krzepliwością krwi i warto przeprowadzić badanie w celu wykrycia lub wykluczenia trombofilii. Warto pamiętać, że wczesna diagnostyka i właściwe leczenie mogą zwiększyć szanse na pozytywne zakończenie ciąży i urodzenie zdrowego dziecka.
Ciąża u kobiet z trombofilią lub u kobiet, u których wystąpiła zakrzepica jest szczególnym stanem zwiększonego ryzyka i wymaga konieczności częstszego wykonywania badań: USG, KTG, morfologii i pomiaru ciśnienia, a także USG dopplerowskiego płodu, które ocenia przepływy w krążeniu matczyno-łożyskowym.
Pacjentki całą ciążę przyjmują leki mające za zadanie rozrzedzenie krwi i zmniejszenie ryzyka tworzenia się zakrzepów.
Warto zwrócić uwagę na to, że kobietom z rozpoznaną trombofilią zaleca się porody siłami natury, gdyż rana po cięciu cesarskim może być dodatkowym czynnikiem ryzyka powstania skrzepu.
Podstawowym elementem diagnostyki jest badanie genetyczne w kierunku trombofilii wrodzonej, które warto wykonać jeszcze przed planami o macierzyństwie. Pozwoli to na pełne zaopiekowanie się ciężarną i uniknięcie niepowodzeń położniczych po włączeniu ewentualnego leczenia.
W badaniach laboratoryjnych o zakrzepicy może świadczyć znacznie podwyższony poziom D-dimerów, a także rozbieżności w parametrach krzepnięcia krwi.
USG dopplerowskie pomoże zlokalizować istniejące skrzepy we krwi pacjentki.
