Poronienia nawykowe

Poronienia nawykowe (nawracające) to trzecie i każde kolejne poronienie z rzędu. Poronienia nawykowe są rodzajem poronień samoistnych, do których dochodzi co najmniej kilkukrotnie. Para z problemem nawykowych poronień, której zależy na założeniu rodziny, musi  już poddać się szczegółowej diagnostyce. Jej celem jest ustalenie przyczyny niepowodzeń w poczęciu dziecka. 

Poronienia nawykowe

Poronienia nawykowe – przyczyny

Częstą przyczyną nawykowych poronień są wady genetyczne. Jeśli do straty ciąży doszło już kilka razy z rzędu, to z dużym prawdopodobieństwem wada genetyczna występuje u któregoś z rodziców (wady genetyczne płodu są bardzo rzadko dziedziczne i raczej nie powtarzają się w kolejnych ciążach). Genetyczną przyczyną nawykowych poronień może być np. translokacja chromosomu, albo obecność trombofilii wrodzonej u kobiety. Przeczytaj bezpłatny poradnik o badaniach DNA po poronieniu [PDF]

Kolejnym czynnikiem sprzyjającym utracie ciąży są wrodzone wady macicy (np. macica przegrodzona, macica dwurożna lub jednorożna). Ogromną rolę w poronieniach nawykowych odgrywają też zaburzenia immunologiczne, w tym zespół antyfosfolipidowy (APS). Organizm kobiety dotkniętej tym zespołem wytwarza przeciwciała, które są skierowane przeciwko jej własnym tkankom. APS wywołuje różne patologie w ciąży, może utrudnić zapłodnienie i zagnieżdżenie się zarodka w macicy, doprowadzić do odklejenia się łożyska lub przedwczesnego porodu.

Zaburzenia hormonalne stanowią kolejną przyczynę nawykowych poronień. Największy udział w poronieniach nawykowych, jeśli chodzi o podłoże endokrynologiczne mają zaburzenia faz cyklu menstruacyjnego (głównie fazy lutealnej) oraz obecność zespołu policystycznych jajników. 

Infekcje wirusowe i bakteryjne częściej niż w poronieniach nawykowych występują w poronieniach sporadycznych. Polskie Towarzystwo Ginekologiczne przygotowało następujące rekomendacje w zakresie oceny ryzyka infekcyjnego:

Skryning i leczenie bakteryjnej waginozy oraz zakażenia Chlamydia trachomatis we wczesnej ciąży u kobiet, które wcześniej doświadczyły utraty ciąży w drugim trymestrze lub przedwczesnego porodu może zmniejszyć ryzyko tych powikłań.

Natomiast rutynowe badania w kierunku toksoplazmozy, różyczki, cytomegalowirusa i wirusa opryszczki nie są pomocne w procesie diagnostyczno-terapeutycznym u kobiet z nawracającymi poronieniami.

 

Poronienia nawykowe – badania

W diagnostyce genetycznych przyczyn nawykowych poronień wykonuje się badania kariotypu obojga partnerów. Dzięki tym badaniom można bardzo dokładnie przyjrzeć się wszystkim ich chromosomom (ich budowie, wielkości, liczbie itp.) oraz wychwycić ewentualne zaburzenia, np. stwierdzić obecność translokacji, która może być przyczyną niepowodzeń rozrodu. Jeśli tylko istnieje taka możliwość, to badaniem genetycznym warto objąć również samego zarodka (badanie genetyczne materiału z poronienia), gdyż on również może być obciążony wadami, które sprzyjają nawykowym poronieniom.  Trombofilię wykrywa się natomiast za pomocą badań DNA nastawionym już na detekcję konkretnych mutacji genetycznych – w tym mutacji czynnika V Leiden, genu protrombiny i MTHFR. Wady wrodzone macicy bada się m. in. za pomocą tradycyjnej ultrasonografii, natomiast do badań w kierunku zaburzeń hormonalnych, infekcyjnych i immunologicznych pobiera się od pacjentki próbkę krwi.


Zobacz też:

Przeczytaj więcej:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *